Wszystkie kategorie - Parafia Rzymsko - Katolicka P.W.Św. Urszuli Ledóchowskiej - Szczęść Boże

Katecheza Przedmałżeńska dla narzeczonych

2026-02-17T19:36:41+01:00

W sobotę 14 marca 2026r. - Mszą św. o godz. 18.oo w kościele pw. św. Urszuli Ledóchowskiej we Wronkach rozpocznie się katecheza przedmałżeńska dla narzeczonych. Po Mszy św. spotkanie w sali Domu Parafialnego.

Kolejne spotkanie będzie w niedzielę 15 marca o godz. 12.oo w sali Domu Parafialnego. Dalsze spotkania będą w sobotę 21 marca po Mszy św. o godz. 18.oo oraz 22 marca o godz. 12.oo sali Domu Parafialnego.

Ks. Prob. Tadeusz

Warto poczytać dalej!

Sakrament czy umowa? Dla katolika sprawa jest oczywista!

Prawo powinno kształtować takie obyczaje i styl życia, które będą służyć zakładaniu trwałych małżeństw, a nie ułatwiać rozpad rodzin i pomagać w zacieraniu śladów po poprzednich związkach. W okresie międzywojennym instytucję małżeństwa regulowały na obszarze Polski ustawy państw zaborczych. Komisja kodyfikacyjna przygotowała dwa projekty prawa małżeńskiego osobowego, ale wobec sprzeciwu Kościoła katolickiego i środowisk katolickich nie poddano ich pod obrady Sejmu, głównie z powodu próby wprowadzenia prawa do rozwodu. Dla obywateli II RP, poza ziemiami byłego zaboru niemieckiego, sposobem na formalne rozstanie była konwersja. Józef Piłsudski zmienił wyznanie na ewangelicko-augsburskie, aby poślubić rozwódkę Marię Juszkiewiczową. Generał Bolesław Wieniawa-Długoszowski najpierw ożenił się ze Stefanią Calvas, a po rozwodzie z nią – z Bronisławą Berenson, która rozwiodła się ze swym mężem Leonem Berensonem. Oboje w tym celu zmienili wyznanie na ewangelicko-reformowane. Józef Beck także przeszedł na kalwinizm, aby móc zawrzeć ponowne małżeństwo – z rozwódką Jadwigą Salkowską… Około ośmiu dekad później, w roku 2005, w katolickiej Hiszpanii za rządów premiera Zapatero wprowadzono tak zwane ekspresowe rozwody. W przypadku braku dzieci umożliwiono przeprowadzenie procedury rozwodowej przed urzędnikiem sądowym lub notariuszem i to z powodu samego braku woli kontynuacji związku. Dzisiaj podobne rozwiązanie – rozwód u notariusza albo w urzędzie stanu cywilnego – proponuje ministerstwo sprawiedliwości III RP.

Czym jest małżeństwo?

W ciągu kilku pokoleń w świecie zachodnim doszło do ogromnej przemiany w ludzkich umysłach, owocującej zmianą małżeństwa z sakramentu zawieranego przed Bogiem na kontrakt cywilny zawierany przed urzędnikiem. Dla wielu małżeństwo przestało być aktem religijnym, a stało się umową cywilnoprawną. Choć jego zawarcie jest uroczyste i sformalizowane, to – jak każda umowa – może być czasowe i ulec rozwiązaniu. Małżeństwo upodobniło się do innych umów. Można je porównać do umowy spółki cywilnej. Niektórzy mają jedną spółkę na całe życie, inni wiele spółek co kilka czy kilkanaście lat. A są i tacy, którzy mają kilka spółek naraz. Można je zawiązywać i rozwiązywać, a później pozostaje tylko sprawnie rozliczyć się ze wspólnikiem.

A czym jest sakrament małżeństwa? Według Kanonu 1056 Kodeksu Prawa Kanonicznego istotnymi przymiotami małżeństwa są jedność i nierozerwalność, które w małżeństwie chrześcijańskim nabierają szczególnej mocy z racji sakramentu. Według Kanonu 1141 małżeństwo zawarte i dopełnione (ratum et consummatum) nie może być rozwiązane żadną ludzką władzą i z żadnej przyczyny oprócz śmierci. Według Kanonu 1134 z ważnego małżeństwa powstaje między małżonkami węzeł, z natury swej wieczysty i wyłączny; w małżeństwie chrześcijańskim małżonkowie zostają ponadto przez specjalny sakrament wzmocnieni i jakby konsekrowani do obowiązków swego stanu i godności.

Dla katolika małżeństwo jest nierozerwalne, a więź pomiędzy małżonkami – wieczysta. Żadna władza ludzka nie może tego rozwiązać. Sakrament, którego fundamentem są słowa Jezusa Chrystusa, i kontrakt oparty na ustawie to zgoła odmienne instytucje, podobne tylko z nazwy. Albo to co związane na ziemi zostaje związane w Niebie, albo podpisujemy kontrakt w urzędzie stanu cywilnego, jakbyśmy zaciągali kredyt hipoteczny.

Dlaczego nierozerwalne? Przemiany kulturowe i prawne wprowadzane dziś na świecie obniżają rangę małżeństwa. Dziś małżeństwo jest jak umowa leasingu bez opcji wykupu. Gdy samochód ma już duży przebieg, bierzemy w leasing nowszy model. Podobnie w małżeństwie – jeśli pojawią się problemy, pójdziemy do urzędu stanu cywilnego albo do notariusza i otrzymamy rozwód w tempie ekspresowym. Zmiana nazwiska pozwoli zatrzeć ślad poprzedniego związku. Jeśli ojciec dzieci nie będzie płacił alimentów, to mamy państwowy pakiet pomocowy. Nowy małżonek też się dołoży. Małżeństwo może trwać jak pożyczka-chwilówka, a może jak kredyt hipoteczny na trzydzieści lat. Kiedy pojawiła się fala szybkich kredytów, pojawiła się też fala niewypłacalności i rozrosły się firmy windykacyjne. Dziś wielu zadłużonych ogłasza upadłość konsumencką i życie można rozpocząć na nowo. Czy tak samo ma być z zakładaniem rodzin? A jeśli małżonek okaże się sadystą, alkoholikiem, narkomanem; jeśli trafi do zakładu karnego na dwadzieścia lat albo zacznie regularnie cudzołożyć, to po co marnować sobie życie z taką osobą albo żyć w samotności? Dlaczego Jezus nie powiedział, że w takich przypadkach można się rozwieść? Rozwód będący skutkiem na przykład sadyzmu, nałogu czy zdrady jest owocem grzechu. Jeśli Jezus miałby się godzić na rozwód w takich przypadkach, to by oznaczało, że grzech panuje nad sakramentem. Małżeństwa, w których grzech zbiera swe żniwo, można by rozwiązywać, a dla tych, w których nikt nie grzeszy, byłby zakaz…? Wtedy to grzech decydowałby o trwaniu albo ustaniu małżeństwa. Ale Bóg nie będzie błogosławił konsekwencji grzechu. Dla niewinnego małżonka jest to grecka tragedia, ale na tym właśnie polega siła zła, że uderza ono w ludzi niewinnych i dobrych czynami grzeszników.

Zakaz rozwodów? Jeżeli nie chcemy w Polsce fali rozwodów na poziomie Belgii czy Hiszpanii, prawo powinno kształtować takie obyczaje i styl życia, które będą służyć zakładaniu trwałych małżeństw, a nie ułatwiać rozpad rodzin. Małżeństwo nie powinno być tylko jednym z wielu kontraktów, jakie człowiek podpisuje w swoim życiu. Jego zawarcie i rozwiązanie nie powinny być łatwe i szybkie jak pożyczka przez internet. Na obecnym etapie absolutny zakaz rozwodów byłby szokiem dla społeczeństwa polskiego, którego spora część albo nie należy do Kościoła katolickiego, albo dogmaty religijne jej nie obchodzą. Na początek można by zatem wprowadzić zakaz rozwodów tych małżonków, którzy posiadają wspólne dzieci do ukończenia przez nie określonego wieku. Taka sytuacja, uniemożliwiająca legalne zakończenie związku, skłaniać będzie do skupienia się na założonej rodzinie, a nie szukaniu „nowych możliwości”. Może wówczas część osób zamierzających zawrzeć związek małżeński dokładniej przemyśli, czy wybierają na współmałżonka odpowiednią osobę. Jeśli zaś dojdzie do faktycznego rozpadu małżeństwa i pojawią się problemy związane z brakiem możliwości rozwodu, takie osoby będą przestrogą, z kim i jak nie buduje się relacji. Młodzież powinna uczyć się na błędach starszych, którzy nie potrafili dobrze wybrać. Jeśli jakaś para będzie się bała, że nie utrzyma małżeństwa cywilnego nawet przez parę lat, dobrze się zastanowi, po co chce wziąć ślub. Dla katolików można wprowadzić małżeństwa sakramentalne – nierozwiązywalne aż po grób (chyba, że władze kościelne stwierdzą nieważność małżeństwa zgodnie z prawem kanonicznym). Narzeczeni nie powinni być w zbyt młodym wieku. Ciąża jako główna przyczyna ślubu również nie jest wskazana. Oboje też powinni być w pełni zmotywowani do dochowania wierności współmałżonkowi. Narzeczeni powinni traktować małżeństwo jak świętość – jak sakrament, a nie jak kontrakt – a do tego konieczne jest głębokie przeżywanie religii. Maciej Łodyga

CO ZROBIŁEŚ ZE SWOIM CHRZTEM?

2026-01-12T08:33:17+01:00

Stajemy nad rzeką Jordan. Widzimy Jezusa, który wchodzi do wody. On – Święty, Niewinny, Syn Boga – staje ramię w ramię z grzesznikami. Nie musi tego robić. Nie potrzebuje obmycia. Mimo to jednak wchodzi w ten nurt, aby – jak sam mówi w dzisiejszej Ewangelii – „wypełnić wszystko, co sprawiedliwe”. To moment, w którym Niebo się otwiera. To moment, w którym Bóg Ojciec mówi: „To jest mój Syn umiłowany”. Dzisiaj jednak, patrząc na ten biblijny obraz, trzeba także usłyszeć inne słowa. Słowa, które padły nie nad Jordanem, ale na podparyskim lotnisku w 1980 roku. Słowa, które jak grom wypowiedział nasz rodak, św. Jan Paweł II do narodu, który tracił swoją tożsamość. Zawołał wtedy: „Francjo, najstarsza córo Kościoła, co żeś zrobiła ze swoim chrztem?”.

To pytanie wstrząsnęło wtedy Europą, ale minęło ponad 40 lat i dziś, w Niedzielę Chrztu Pańskiego, to pytanie przelatuje nad Francją, przelatuje nad Niemcami i uderza także tu, nad Wisłą. Dlatego trzeba dziś zapytać, parafrazując papieża: Polsko, wierna córo Kościoła, co Ty dzisiaj robisz ze swoim chrztem?

Chrzest to nie jest magiczny rytuał zdejmowania uroków. To nie jest „tradycja”, żeby babcia była zadowolona, a dziecko miało ładne zdjęcia. Chrzest to Przymierze. To kontrakt krwi i ducha. Podczas każdego chrztu padają pytania. Pytania o życie i śmierć. Kapłan pyta: „Czy wyrzekasz się grzechu?”, a my odpowiadamy: „Wyrzekam się”. Kapłan pyta: „Czy wyrzekasz się wszystkiego, co prowadzi do zła?”, a my mówimy: „Wyrzekam się”. Kapłan pyta: „Czy wierzysz w Boga Ojca, Syna i Ducha?”. Mówimy głośno: „Wierzę”. Rodzice i Chrzestni składają te obietnice. A potem? Co się dzieje, gdy zamykają się drzwi kościoła i zdejmuje się białą szatkę? Co zrobiliśmy z naszym chrztem w naszych domach?

Drodzy Rodzice! Obiecaliście wychować dzieci w wierze. Tymczasem w ilu polskich domach chrzest stał się tylko dyplomem w szufladzie? Przysięgaliście uczyć miłości do Boga, a Wasze dzieci częściej widzą Was zapatrzonych w ekrany smartfonów niż ze złożonymi rękami do modlitwy. Obiecaliście walkę ze złem, a ile jest domów, gdzie przy niedzielnym obiedzie, zamiast Ewangelii, króluje plotka, obmowa sąsiadów, nienawiść polityczna i wulgaryzmy? Czy to jest to „Wyrzekam się”, które padło przy chrzcielnicy? Czy chrzest nie stał się dla nas tylko wydarzeniem towarzyskim i pustą formą bez treści?

Młodzi ludzie często mówią, że Kościół ich rozczarował, że szukają prawdy. Na ile naprawdę zatroszczyliśmy się o dar chrztu, który otrzymaliśmy? Dziś modne staje się „wypisywanie się” z Kościoła. Apostazja bywa traktowana jak manifest niezależności. Chrzest nie jest jednak zapisem do klubu, z którego można się wypisać, gdy zmieni się zarząd. Chrzest to pieczęć na duszy. To znak, że należysz do Boga. Gdy wybierasz łatwe życie, życie „na skróty”, życie bez zasad, bez czystości, bez odpowiedzialności – depczesz białą szatę, którą rodzice założyli Ci w dniu chrztu.

Polsko, co robisz ze swoim chrztem, gdy Twoje kościoły pustoszeją, a galerie handlowe pękają w szwach? Gdy krzyż znika ze ścian, a w sercach pojawia się pustka, którą próbujemy zapchać zakupami, używkami i hałasem?

Jezus przychodzi nad Jordan, by wypełnić sprawiedliwość. My często przychodzimy do kościoła, by „odklepać” tradycję, a potem żyć tak, jakby Bóg nie istniał. To jest pęknięcie. To jest rana na sercu naszego Narodu. Łamiemy przyrzeczenia i udajemy, że nic się nie stało.

Posłuchajcie uważnie Ewangelii. Co się dzieje, gdy Jezus wychodzi z wody? Ewangelista Mateusz pisze: „Otworzyły się Mu niebiosa”. To jest klucz do dzisiejszej nadziei. Mimo naszych zdrad. Mimo tego, że nasza biała szata jest poszarzała od grzechu, od zaniedbań, od hipokryzji. Niebo nad nami wciąż jest otwarte. Bóg nie cofnął swojego słowa. W dniu Twojego chrztu Bóg Ojciec spojrzał na Ciebie i powiedział to samo, co do Jezusa: „To jest mój Syn umiłowany. To jest moja Córka umiłowana”. Możesz uciec od Kościoła. Możesz zapomnieć o modlitwie. Możesz nawet oficjalnie podpisać akt apostazji. Nie zmienisz jednak jednego: Bóg nigdy nie przestanie Cię kochać. Pieczęć chrztu jest niezniszczalna. Ona krzyczy w Twoim sercu: „Jesteś Dzieckiem Króla! Jesteś stworzony do rzeczy wielkich, a nie do bylejakości!”. Dlatego dzisiaj, mimo gorzkich słów prawdy, kończymy z nadzieją. Nie jest za późno, Polsko. Nie jest za późno, Mamo i Tato. Nie jest za późno, młody Człowieku. Dopóki żyjemy, możemy wrócić do źródła. Woda chrztu wciąż ma moc. Wystarczy dzisiaj, w ciszy swojego serca powiedzieć: „Panie, przepraszam, że zapomniałem, kim jestem. Odnawiam moje przymierze. Chcę, żeby mój chrzest nie był tylko datą w metryce, ale ogniem w moim sercu”.

Jezus stoi dziś w Jordanie i czeka na Ciebie. Niebo jest otwarte. Obudź się. Przypomnij sobie swoją godność. Jesteś ochrzczony. Jesteś Boży. Żyj tak, aby Bóg mógł powiedzieć o Tobie: „W Tobie mam upodobanie”.

Fragment Ewangelii do rozważenia (Mt 3, 13-17):

Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: «To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?» Jezus mu odpowiedział: «Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe». Wtedy Mu ustąpił.

A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».

Ks. Jakub Łabuz | Archidiecezja Krakowska

Defibrylator!

2025-06-14T14:24:37+02:00

Defibrylator PHILIPS FRx – urządzenie stworzone z myślą o ratowaniu ludzkiego życia w sytuacjach nagłego zatrzymania krążenia. PHILIPS FRx to idealny wybór zarówno dla osób bez wykształcenia ratowniczego, jak i dla zawodowców.

Jak używać PHILIPS FRx: ⚡️ Otwórz torbę transportową. ⚡️ Włącz urządzenie za pomocą przycisku ON/OFF. ⚡️ Słuchaj i wykonuj polecenia głosowe. ⚡️ Przyklej elektrody zgodnie z instrukcjami. ⚡️ Odsuń się od pacjenta podczas analizy rytmu serca. ⚡️ Wykonaj defibrylację, gdy urządzenie ją zaleci.

Defibrylator PHILIPS FRx dostosowuje tempo swoich komend do Twojego tempa pracy, zapewniając wsparcie na każdym kroku akcji ratowniczej. Po defibrylacji urządzenie kontynuuje monitorowanie rytmu serca co 2 minuty, wspomagając kontynuację RKO do momentu przybycia służb ratowniczych.

Defibrylator znajduje się na ścianie Domu Parafialnego - Os. Borek 14.

Takie urządzenie znajduje się również przy wejściu do firmy "Amica S.A." - ul. Mickiewicza 52.

Link do filmu instruktażowego - https://youtu.be/9ZBtVmjSSik

Ks. Tadeusz - proboszcz

Co dalej robisz z wiarą?

2023-08-24T22:11:06+02:00

Przymnóż nam wiary!

Kiedy Apostołowie prosili Chrystusa: „Przymnóż nam wiary”, to prawdopodobnie nie wiedzieli, o co prosili. I to chyba chciał im uświadomić Jezus – jak wielką moc mogą otrzymać do swej dyspozycji. Oczywiście, siła ta w żadnym wypadku nie powinna służyć popisywaniu się sztuczkami typu: „Morwo, przesadź się w morze”. Chrystus to nie David Coperfield: nie chce nas zabawiać, lecz zbawiać. I tak samo Kościół: nie jest instytucją rozrywkową ani magiczną pałeczką, lecz środowiskiem życia duchowego i drogą do Boga.

W tym życiu i drodze, czynnikiem najważniejszym jest właśnie wiara. To dzięki niej możemy przebyć dystans nieporównanie większy i bardziej nieprawdopodobny, niż z parku na środek morza. Albowiem przepaści między doczesnością, a wiecznością nie da się pokonać w żaden dostępny człowiekowi sposób. Tylko Bóg może nas tam przenieść. O tym cudzie myślał Jezus, ale by się on urzeczywistnił, trzeba wiary o wiele większej niż ziarnko gorczycy. I to wiary właściwie rozumianej.

Zauważmy, że Jezus nawet u Apostołów nie znalazł takiej wiary. Chociaż przebywali oni z Nim na stałe, słuchali Jego nauk, byli świadkami Jego cudów – nie wystarczyło to jednak nawet na jedno ziarenko wiary. W porównaniu z nimi, my bylibyśmy zupełnie bez szans. A więc widocznie nie o taką wiarę chodzi, bo nikogo nie byłoby na nią stać. Nie ma być ona naturalnym osiągnięciem czy zasługą człowieka, lecz darem Bożym. Dopiero po Zesłaniu Ducha Świętego stała się ona udziałem Apostołów.

I na takiej samej zasadzie może być naszym udziałem. Bóg daje ją każdemu, kto chce. Ale trzeba wyraźnie Bogu okazać swoją wolę przyjęcia daru wiary. Po prostu, człowiek musi zadecydować, że chce wiary, że potrzebuje Boga i Jego daru. Pierwszy impuls pochodzi zawsze od Boga i jest udziałem każdego, komu tylko przyjdzie do głowy choćby cień myśli o Bogu. Decydujące znaczenie ma wtedy nasza reakcja: jeśli odpowiemy pozytywnie, rozpocznie się proces przymnażania wiary; jeśli człowiek swoją decyzją odrzuci Boży dar, wtedy łaska wiary zmarnuje się, jak ziarno, które pada na skałę.

I dlatego człowiek ponosi odpowiedzialność za to, co zrobi z darem wiary: wykorzysta go czy zmarnuje. Jeśli wykorzysta, i to pierwsze ziarenko wiary zakorzeni się w jego sercu, rozpoczyna się proces ugruntowania i wzrostu wiary. W procesie tym najważniejsza jest modlitwa. I to w różnorakim znaczeniu: jako czytanie, rozważanie i studiowanie Słowa Bożego, jako osobista rozmowa z Bogiem, trwanie we wspólnocie modlitwy czyli uczestnictwo w zgromadzeniu eucharystycznym, ufne przedstawianie Mu swoich potrzeb, szczególnie w zakresie dóbr nadprzyrodzonych. Wejście na tę drogę pomnażania wiary jest obowiązkiem każdego wierzącego. W przeciwnym razie wiara – pozbawiona wzrostu i rozwoju – staje się martwa. Niestety, wielu chrześcijan trwa w stagnacji, poprzestając w zasadzie tylko na chrzcie i formalnych, pobożnościowych gestach. W dodatku wydaje się im, że to bardzo dużo, że i tak robią Panu Bogu wielką łaskę, że Bóg ani Kościół nie mają prawa wymagać niczego więcej, tylko cieszyć się z tego, co jest.

A może i my należymy do ich liczby? Może i nam wydaje się, że to Pan Bóg powinien biegać koło nas i dostosować się do naszych życzeń i rozmaitych „ale”, że to my możemy dyktować warunki, a Pan Bóg ma je spełnić, jeśli Mu na nas zależy? Warto się zastanowić, kto w naszym życiu jest ważniejszy: moje „ja” czy Bóg? Od tego zależy wszystko.

Twój Ksiądz!

Antyklerykalizm - to się leczy!

2023-04-29T20:56:51+02:00

Już czas katolicyzm wziąć w swoje ręce...!

Na nic dekady rządów komunistów, na nic liberalna demokracja i względny dobrobyt. Polacy nadal należą do Kościoła, chrzczą dzieci, śluby zawierają przed ołtarzem, a ludzie obojętni religijnie i niewierzący proszą o katolicki pogrzeb dla męża, żony, ojca, matki czy kogoś z rodziny, bo co powiedzą bliscy i znajomi?

Antykatoliccy rewolucjoniści postanowili więc zmienić strategię z długiego marszu na wielki skok, co wskazuje, że grunt pali im się pod nogami. W ostatnich tygodniach obserwujemy wyraźne wzmożenie antyklerykalnych wątków w krajowej debacie publicznej. Polskojęzyczne portale – gdy brakuje im powodów do ataków na Kościół – posuwają się nawet do odgrzewania „starych kotletów” i przypominają sprawy sprzed kilku miesięcy i lat (zwróćcie Państwo uwagę, że w doniesieniach często brakuje informacji o dacie wydarzenia). Zrobią wszystko, byle tylko uderzyć, obrzucić błotem – coś zawsze się przyczepi.

„Kłam, kłam, a zawsze coś z tego pozostanie” - ta stara Goebbelsowska zasada niemal króluje w wielu środkach społecznego przekazu. Najgorsze ma jednak dopiero nadejść, a próba obrzydzenia Polakom Wiary dokonać ma się nie tyle przez film, który – jak mówił jeden z najważniejszych antyklerykałów w historii: Włodzimierz Lenin – jest najważniejszą ze sztuk.

Zwykle zaczynało się niewinnie – postępowi filozofowie krytykowali „ciemnotę kleru”, wąskie horyzonty, a Wiarę traktowali niczym zabobon. Intelektualiści sugerowali oczyszczenie duchowieństwa i całego Kościoła z błędów. I zawsze kończyło się tak samo. Historia nowożytnego antyklerykalizmu to historia zakrojonych na szeroką skalę ludobójstw, topienia, ścinania, profanacji cmentarzy i Najświętszego Sakramentu oraz prób łamania sumień. Ostrze nienawiści do Świętej Wiary w pierwszej kolejności kierowane było wobec katolickich kapłanów.

„Kiedy chce się zniszczyć religię, zaczyna się od ataków na kapłanów, bo tam, gdzie nie ma kapłana, nie ma już ofiary i religii” – mówił proboszcz z Ars, święty Jan Maria Vianney. Nie sposób odmówić mu racji. Gdy zabraknie kapłanów – nieważne, czy zostaną zamordowani, czy braknie nowych powołań wskutek zniszczenia obrazu księży – nie będzie szafarzy sakramentów, nie będzie Komunii Świętej ani spowiedzi. Gdzie swoją duszę oczyszczą stojący u progu wieczności, gdy w konfesjonale hulać będzie wiatr? Dziś ta sprawa interesuje jedynie część katolików, jednak historia zna również wielu antyklerykałów wzywających na łożu śmierci kapłana. Do niejednego z nich ksiądz zdążył. Jednak gdy duchownych zabraknie…?

Nienawiść do chrześcijan i antyklerykalizm nie są „wynalazkiem” czasów nowożytnych. Już Pan Jezus zapowiadał, że wiernych Jego Nauce czekać będzie niezrozumienie, a nawet nienawiść świata oraz cierpienie, jednak „kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”.

Brutalną przemoc wobec wyznawców Chrystusa stosowali już starożytni Żydzi oraz poganie w czasach Imperium Rzymskiego. Prześladowania naszych braci w wierze cechowały nie tylko panowanie Nerona, ale nawet epokę tak oświeconego i rozfilozofowanego władcy, jakim był Marek Aureliusz. Rzymianie w pewnych okresach mordowali chrześcijan, ale agresja miała również charakter werbalny. Wyznawców Chrystusa oskarżano o straszne, a niekiedy absurdalne czyny. Niektóre z zarzutów dotyczyły sfery seksualnej – mimo, że spora część rzymskich elit z moralnością miała niewiele wspólnego. Jak to znajomo brzmi! Ileż razy słyszeliśmy z ust żyjących z n-tym partnerem „celebrytów”, jak to Kościół jest zły! Ileż razy zarzuty natury obyczajowej formułowali homoseksualiści, żyjący w związkach nieformalnych i żyjący jakby BOGA nie było!

Kościół przetrwał starożytne prześladowania oraz fale brutalnych oszczerstw. Wrogowie chrześcijaństwa wyciągnęli wnioski. Wszystkich uczniów Chrystusa zamordować nie sposób – można natomiast próbować zniszczyć ich dusze, zabierając kapłanów. To nowożytna strategia wrogów Kościoła!

W chwilach ataków na Kościół, los katolickiej wspólnoty, jeszcze bardziej niż dotychczas, spoczywa w rękach wierzących – kapłanów i świeckich. By przetrwać próbę potrzeba wewnętrznego oczyszczenia, poukładania relacji z Panem Bogiem, przylgnięcia do łask płynących z sakramentów i żarliwej modlitwy. Przyszłość Kościoła w Polsce zależy od nas! Pamiętajmy o tym, gdy spotkamy się z medialnymi atakami i społecznymi szykanami. Nie zapominajmy również, że „kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”.

Widzimy „gołym okiem” – Kościół w Polsce nie pasuje do demokracji. Kościół Chrystusowy (Katolicyzm) i demokracja to systemy całkowicie niekompatybilne. Jak bowiem pogodzić Chrystusowy nakaz życia według ewangelicznej zasady: „Tak, tak – nie, nie; a co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5, 37) z fundamentalnym założeniem demokracji – relatywizmem? W demokracji „dobro i zło” zależy od decyzji parlamentu, a o etyce i moralności decyduje większość głosów. Czyż więc można się dziwić, że w takiej sytuacji zupełnie naturalnie kreuje się ona na substytut religii, by z czasem – nie mając żadnego racjonalnego uzasadnienia – przejąć funkcję religii sensu stricto?

Ks. Tadeusz - proboszcz

Idź do Kościoła zanim cię zaniosą!

2022-02-10T20:11:55+01:00

Zatrzymać codzienność!

"Pamiętaj, abyś dzień święty święcił!" – nakazuje Bóg w trzecim przykazaniu Bożym. "W niedziele i święta we Mszy świętej pobożnie uczestniczyć!" – nakazuje Kościół święty w drugim przykazaniu kościelnym. "Świętowanie chrześcijańskiej niedzieli pozostaje kluczowym elementem chrześcijańskiej tożsamości" – stwierdza św. Jan Paweł II w Liście apostolskim „Dies Domini”.

Wydaje się jednak, że współczesny człowiek ma tyle rzeczy do zrobienia, tyle spraw do załatwienia, że nie może pozwolić sobie na świętowanie, na odpoczywanie. Dla współczesnego człowieka niedziela często jest jedynym dniem, w którym może on na przykład zrobić coś w domu czy dokonać zakupów. Przecież samo nic się nie zrobi!

A może to ziemia szybciej się kręci?

Nie, to ludzie ciągle za czymś gonią albo przed czymś uciekają; ciągle się gdzieś spieszą i na coś się spóźniają; ciągle o czymś marzą i czegoś szukają. Ale CZEGO?

To nie wydaje się istotne. Chodzi o to, żeby biec, żeby szukać, bo to oznacza, że jest jakiś cel, jakiś sens. Człowiek przecież musi mieć w życiu jakiś cel... Jakiś? Jakikolwiek? Owszem każdy bieg gdzieś i jakoś się zakończy, ale czy człowiekowi może być obojętne, gdzie i jak?

"Stworzyłeś nas ku sobie i niespokojne jest nasze serce, dopóki w Tobie nie spocznie" – powiedział św. Augustyn. Człowiek, który ciągle biegnie, ucieka przed tą właśnie podstawową prawdą: że jest stworzony. Zapomina, że we wszystkim zależy od swego Stwórcy, i – mnie-mając, że wszystko zależy od niego – ściga się z czasem, walczy z całym światem, zatraca siebie. Człowiek występuje przeciwko prawu Bożemu, bo ciągle ulega starej jak świat pokusie: by być jak Bóg. I "stwarza" niestworzone rzeczy, buntuje się przeciwko prawu naturalnemu, a więc i przeciwko sobie. I jest zmęczony, bardzo zmęczony. A jest jeszcze tyle spraw, które należałoby przypilnować, tyle rzeczy, które trzeba by zobaczyć... Nawet siedem dni w tygodniu nie wystarczy, bo doba ma za mało godzin, godzina ma za mało minut, minuta ma za mało sekund... Człowiek przepracowany nie bierze pod uwagę faktu, że w świecie istnieje określony porządek, że wszystko musi mieć swój czas, w tym również praca i odpoczynek. Nie zauważa on, że praca bez odpoczynku jest swoistym bałwochwalstwem i że jest po prostu nieefektywna, a nawet przynosi straty (na przykład na zdrowiu). Bo nie ma błogosławieństwa. "W niedzielę nikt się jeszcze nie dorobił" - mówi przysłowie ludowe. Troszczymy się i niepokoimy o wiele, a potrzeba tylko jednego (por. Łk 10,41-42). Stworzenie zatraca się poza swym Stwórcą, a w Nim wszystko odnajduje i posiada. Człowiek może odejść od swego Stwórcy i zatracić się poza Nim, ale może też w Nim (i tylko w Nim) się odnaleźć, odnaleźć samego siebie.

Bóg nakazał nam święcić dzień siódmy, bo i On "odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie" (Rdz 2,2). Ponadto Bóg "pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając" (Rdz 2,3). Można by dalej argumentować zasadność świętowania niedzieli i konieczność odpoczywania, ale po co, skoro uczynił to - w sposób niedościgły – Ojciec Święty Jan Paweł II we wspomnianym wyżej Liście apostolskim Dies Domini. Ilu z nas przeczytało ten wspaniały dokument...?

Człowiekowi, który rozumie i uznaje konieczność świętowania Dnia Pańskiego, pozostaje tylko świętowanie tego dnia. Jakże czekają na niedzielę ci, którzy umieją się nią cieszyć! Nareszcie można zatrzymać codzienność, odpocząć, pobyć w domu, cieszyć się obecnością najbliższych! Można (nie tylko trzeba) wspólnie z nimi pójść na braterskie spotkanie, jakim jest Msza święta w kościele parafialnym, i tam spotkać się – "namacalnie" – z Chrystusem, który jest naszym Stwórcą i Zbawicielem. Dzisiaj wielu ludzi po prostu nie wie, że niedziela może być pięknym dniem, ofiarowanym Bogu i najbliższym. I sobie. Ale z pewnością będzie o tym wiedziała dziewczynka, którą mamusia i tatuś co tydzień prowadzą za rączkę do kościoła. Tam może ona - wraz z innymi dziećmi - słuchać o Panu Jezusie, który przyszedł na ziemię po to, aby wszyscy ludzie mogli pójść do nieba, gdzie będą wiecznie świętować, czyli bawić się i cieszyć.

Anna Matusiak
Magazyn SALWATOR