Pogrzeb katolicki:

O śmierci parafianina należy powiadomić Księdza Proboszcza Parafii, do której należał zmarły, aby odnotować ten fakt w parafialnej księdze zgonów oraz ustalić miejsce i termin liturgii pogrzebowej. Fakt przynależności parafialnej jest związany z miejscem zamieszkania i musi być odnotowany w kartotece parafialnej. Nie ma czegoś, co można by nazwać – „domniemaniem zamieszkania”. W przypadku zmarłych, którzy mieszkali poza parafią, konieczna jest pisemna zgoda na pogrzeb z parafii miejsca zamieszkania oraz opinia Ks. Proboszcza zamieszkania. Fakt zgłoszenia pogrzebu należy do rodziny zmarłego i to z rodziną ustala się termin, w porozumieniu ewentualnie z wybraną firmą do obsługi pogrzebu. W żaden sposób nie jest  oraz nie było to przywilejem i zadaniem firmy pogrzebowej.   

Dokumenty niezbędne do Pogrzebu Katolickiego:
a) akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego
b) zaświadczenie o przyjęciu Sakramentu Chorych wydane przez kapelana szpitala (opcjonalnie)

Miejsce grobu prawny opiekun ustala z administratorem cmentarza i należy to tylko i wyłącznie do niego. 

Do liturgii za zmarłego należy Msza św. pogrzebowa odprawiana w ramach pogrzebu w kościele parafialnym. We Mszy św. uczestniczy rodzina w sposób pełny, tzn. przyjmując Komunię św., przystępując dzień wcześniej do spowiedzi św. Decyzja o odprawieniu Mszy św. pogrzebowej lub jej odmowie, a także co do formy pogrzebu należy do Ks. Proboszcza, bowiem nie każdemu przysługuje prawo pogrzebu katolickiego i odprawienia Mszy św. pogrzebowej. Stąd decyzja o Mszy św. czy pogrzebie nie należy do firmy pogrzebowej. 

Dokumenty i Statuty Synodu Archidiecezji Poznańskiej obowiązujące od 1 stycznia 2009r.

612. – § 1. Wierni mają prawo do pogrzebu katolickiego (KPK, kan. 1176 § 1).

            § 2. Pogrzeb katolicki, w którym Kościół wyprasza duchową pomoc zmarłym i okazuje szacunek ich doczesnym szczątkom, a równocześnie niesie żywym pociechę, należy odprawiać z zachowaniem przepisów liturgicznych (KPK, kan. 1176 § 2).

613. – § 1. W prawie do pogrzebu katolickiego katechumeni są zrównani z wiernymi.

614. – § 1. Kościół zaleca pochówek ciał do ziemi, nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została ona wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej (KPK, kan. 1176 § 3).

            § 2. Pochówku ciała osoby zmarłej lub jej prochów umieszczonych w urnie dokonuje się podczas ceremonii pogrzebowej celebrowanej zgodnie z przepisami liturgicznymi. Duszpasterze nie powinni uczestniczyć w rozsypywaniu spopielonych resztek ciała ludzkiego.

616. - Zgodnie z kanonem 1184 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego pogrzebu katolickiego winni być pozbawieni: notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy (KPK, kan. 751); osoby, które wybrały spalenie swego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej, np. dla zamanifestowania swojej niewiary w zmartwychwstanie lub życie wieczne, inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać prawa do pogrzebu katolickiego bez publicznego zgorszenia wiernych.

617. - Osoby, które dopuściły się apostazji, herezji lub schizmy, postawiły siebie poza Kościołem nie mają prawa do katolickiego pogrzebu (np. katolicy, którzy przeszli do innego wyznania lub sekty). Jednakże notoryczny brak przystępowania do sakramentów Kościoła (spowiedź, Eucharystia) nie jest jeszcze wystarczającym dowodem apostazji. W takiej sytuacji duszpasterz powinien przy nadarzającej się okazji upewnić się, czy osoba zachowująca się w ten sposób rzeczywiście odeszła od katolickiej wiary i Kościoła. W przypadku upewnienia się, fakt ten winien odnotować w kartotece parafialnej lub jeszcze lepiej – sporządzić dokument podpisany przez zainteresowaną osobę. Bez takiego upewnienia się duszpasterz nie ma prawa odmówić pogrzebu. Duszpasterz może jednak – przez np. mniej okazałą ceremonię pogrzebową – zaznaczyć dezaprobatę Kościoła wobec osób, które w sposób stały nie uczestniczyły w życiu sakramentalnym.

618. – § 1. Samobójcę, który przed zamachem na własne życie był powodem publicznego zgorszenia, należy traktować jako jawnogrzesznika. W takiej sytuacji – zgodnie z kanonem 1184 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego – należy odmówić mu pogrzebu katolickiego lub przynajmniej ograniczyć uroczyste sprawowanie samej ceremonii pogrzebowej. Należy uczynić tak nie dlatego, że dana osoba popełniła samobójstwo, ale dlatego, że jej życie było przeciwne duchowi chrześcijańskiemu i że jej oddalenie od Kościoła trwało aż do śmierci.

§ 2. Niekiedy zgorszenie wywoływane za życia przez samobójcę polegało na notorycznym nadużywaniu alkoholu. Ani samobójstwo, będące efektem zaburzenia psychicznego, ani alkoholizm, który jest także chorobą, nie mogą być motywem odmowy pogrzebu katolickiego.

619. - Za „jawnych grzeszników” należy uważać również osoby żyjące w związkach niesakramentalnych. Jednak w takim przypadku, na ewentualną odmowę pogrzebu katolickiego winny złożyć się jeszcze inne, dodatkowe okoliczności (np. stałe niepraktykowanie mimo takich możliwości, nieprzyjmowanie kolędy, nieposyłanie dzieci na lekcje religii).

620. - Zgodnie z kanonem 1184 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego, pogrzebu katolickiego odmawia się tylko wtedy, gdy dana osoba nie wyraziła przed śmiercią prośby o posługę kapłańską lub nie okazała żadnych oznak pokuty (ucałowanie krzyża, wzbudzenie aktu żalu, uczynienie znaku krzyża itp.)

621. - Pozbawienie pogrzebu katolickiego wiąże się z odmową odprawienia Mszy św. pogrzebowej (KPK, kan. 1185). Nie oznacza to jednak, że za tego zmarłego nie wolno odprawiać Mszy św. w ogóle.

622. - Odmowa pogrzebu katolickiego nie może wiązać się z odmową miejsca pochówku na cmentarzu w miejscowości, gdzie istnieje tylko katolicki cmentarz parafialny. W takiej sytuacji zarządca katolickiego cmentarza parafialnego nie może zabronić pogrzebu na tym cmentarzu według innych obrzędów religijnych lub świeckich.

623. - Gdyby w sprawie odprawienia katolickiego pogrzebu zaistniała jakaś wątpliwość, należy się zwrócić do Kurii Metropolitalnej, a następnie dostosować się do jej decyzji (KPK, kan. 1184 § 2).

na Borku Mszy św. o godz. 15.oo. Pozostałe godziny Mszy św. bez zmian. Zapraszam w imię Boże!

To pytanie wstrząsnęło wtedy Europą, ale minęło ponad 40 lat i dziś, w Niedzielę Chrztu Pańskiego, to pytanie przelatuje nad Francją, przelatuje nad Niemcami i uderza także tu, nad Wisłą. Dlatego trzeba dziś zapytać, parafrazując papieża: Polsko, wierna córo Kościoła, co Ty dzisiaj robisz ze swoim chrztem?

Chrzest to nie jest magiczny rytuał zdejmowania uroków. To nie jest „tradycja”, żeby babcia była zadowolona, a dziecko miało ładne zdjęcia. Chrzest to Przymierze. To kontrakt krwi i ducha. Podczas każdego chrztu padają pytania. Pytania o życie i śmierć. Kapłan pyta: „Czy wyrzekasz się grzechu?”, a my odpowiadamy: „Wyrzekam się”. Kapłan pyta: „Czy wyrzekasz się wszystkiego, co prowadzi do zła?”, a my mówimy: „Wyrzekam się”. Kapłan pyta: „Czy wierzysz w Boga Ojca, Syna i Ducha?”. Mówimy głośno: „Wierzę”. Rodzice i Chrzestni składają te obietnice. A potem? Co się dzieje, gdy zamykają się drzwi kościoła i zdejmuje się białą szatkę? Co zrobiliśmy z naszym chrztem w naszych domach?

Drodzy Rodzice! Obiecaliście wychować dzieci w wierze. Tymczasem w ilu polskich domach chrzest stał się tylko dyplomem w szufladzie? Przysięgaliście uczyć miłości do Boga, a Wasze dzieci częściej widzą Was zapatrzonych w ekrany smartfonów niż ze złożonymi rękami do modlitwy. Obiecaliście walkę ze złem, a ile jest domów, gdzie przy niedzielnym obiedzie, zamiast Ewangelii, króluje plotka, obmowa sąsiadów, nienawiść polityczna i wulgaryzmy? Czy to jest to „Wyrzekam się”, które padło przy chrzcielnicy? Czy chrzest nie stał się dla nas tylko wydarzeniem towarzyskim i pustą formą bez treści?

Młodzi ludzie często mówią, że Kościół ich rozczarował, że szukają prawdy. Na ile naprawdę zatroszczyliśmy się o dar chrztu, który otrzymaliśmy? Dziś modne staje się „wypisywanie się” z Kościoła. Apostazja bywa traktowana jak manifest niezależności. Chrzest nie jest jednak zapisem do klubu, z którego można się wypisać, gdy zmieni się zarząd. Chrzest to pieczęć na duszy. To znak, że należysz do Boga. Gdy wybierasz łatwe życie, życie „na skróty”, życie bez zasad, bez czystości, bez odpowiedzialności – depczesz białą szatę, którą rodzice założyli Ci w dniu chrztu.

Polsko, co robisz ze swoim chrztem, gdy Twoje kościoły pustoszeją, a galerie handlowe pękają w szwach? Gdy krzyż znika ze ścian, a w sercach pojawia się pustka, którą próbujemy zapchać zakupami, używkami i hałasem?

Jezus przychodzi nad Jordan, by wypełnić sprawiedliwość. My często przychodzimy do kościoła, by „odklepać” tradycję, a potem żyć tak, jakby Bóg nie istniał. To jest pęknięcie. To jest rana na sercu naszego Narodu. Łamiemy przyrzeczenia i udajemy, że nic się nie stało.

Posłuchajcie uważnie Ewangelii. Co się dzieje, gdy Jezus wychodzi z wody? Ewangelista Mateusz pisze: „Otworzyły się Mu niebiosa”. To jest klucz do dzisiejszej nadziei. Mimo naszych zdrad. Mimo tego, że nasza biała szata jest poszarzała od grzechu, od zaniedbań, od hipokryzji. Niebo nad nami wciąż jest otwarte. Bóg nie cofnął swojego słowa. W dniu Twojego chrztu Bóg Ojciec spojrzał na Ciebie i powiedział to samo, co do Jezusa: „To jest mój Syn umiłowany. To jest moja Córka umiłowana”. Możesz uciec od Kościoła. Możesz zapomnieć o modlitwie. Możesz nawet oficjalnie podpisać akt apostazji. Nie zmienisz jednak jednego: Bóg nigdy nie przestanie Cię kochać. Pieczęć chrztu jest niezniszczalna. Ona krzyczy w Twoim sercu: „Jesteś Dzieckiem Króla! Jesteś stworzony do rzeczy wielkich, a nie do bylejakości!”. Dlatego dzisiaj, mimo gorzkich słów prawdy, kończymy z nadzieją. Nie jest za późno, Polsko. Nie jest za późno, Mamo i Tato. Nie jest za późno, młody Człowieku. Dopóki żyjemy, możemy wrócić do źródła. Woda chrztu wciąż ma moc. Wystarczy dzisiaj, w ciszy swojego serca powiedzieć: „Panie, przepraszam, że zapomniałem, kim jestem. Odnawiam moje przymierze. Chcę, żeby mój chrzest nie był tylko datą w metryce, ale ogniem w moim sercu”.

Jezus stoi dziś w Jordanie i czeka na Ciebie. Niebo jest otwarte. Obudź się. Przypomnij sobie swoją godność. Jesteś ochrzczony. Jesteś Boży. Żyj tak, aby Bóg mógł powiedzieć o Tobie: „W Tobie mam upodobanie”.

Fragment Ewangelii do rozważenia (Mt 3, 13-17):

Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: «To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?» Jezus mu odpowiedział: «Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe». Wtedy Mu ustąpił.

A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».

Ks. Jakub Łabuz | Archidiecezja Krakowska

Jak używać PHILIPS FRx: ⚡️ Otwórz torbę transportową. ⚡️ Włącz urządzenie za pomocą przycisku ON/OFF. ⚡️ Słuchaj i wykonuj polecenia głosowe. ⚡️ Przyklej elektrody zgodnie z instrukcjami. ⚡️ Odsuń się od pacjenta podczas analizy rytmu serca. ⚡️ Wykonaj defibrylację, gdy urządzenie ją zaleci.

Defibrylator PHILIPS FRx dostosowuje tempo swoich komend do Twojego tempa pracy, zapewniając wsparcie na każdym kroku akcji ratowniczej. Po defibrylacji urządzenie kontynuuje monitorowanie rytmu serca co 2 minuty, wspomagając kontynuację RKO do momentu przybycia służb ratowniczych.

Defibrylator znajduje się na ścianie Domu Parafialnego - Os. Borek 14. 

Takie urządzenie znajduje się również przy wejściu do firmy "Amica S.A." - ul. Mickiewicza 52. 

Link do filmu instruktażowego - https://youtu.be/9ZBtVmjSSik

Ks. Tadeusz - proboszcz 

Kiedy Apostołowie prosili Chrystusa: „Przymnóż nam wiary”, to prawdopodobnie nie wiedzieli, o co prosili. I to chyba chciał im uświadomić Jezus – jak wielką moc mogą otrzymać do swej dyspozycji. Oczywiście, siła ta w żadnym wypadku nie powinna służyć popisywaniu się sztuczkami typu: „Morwo, przesadź się w morze”. Chrystus to nie David Coperfield: nie chce nas zabawiać, lecz zbawiać. I tak samo Kościół: nie jest instytucją rozrywkową ani magiczną pałeczką, lecz środowiskiem życia duchowego i drogą do Boga.

W tym życiu i drodze, czynnikiem najważniejszym jest właśnie wiara. To dzięki niej możemy przebyć dystans nieporównanie większy i bardziej nieprawdopodobny, niż z parku na środek morza. Albowiem przepaści między doczesnością, a wiecznością nie da się pokonać w żaden dostępny człowiekowi sposób. Tylko Bóg może nas tam przenieść. O tym cudzie myślał Jezus, ale by się on urzeczywistnił, trzeba wiary o wiele większej niż ziarnko gorczycy. I to wiary właściwie rozumianej.

Zauważmy, że Jezus nawet u Apostołów nie znalazł takiej wiary. Chociaż przebywali oni z Nim na stałe, słuchali Jego nauk, byli świadkami Jego cudów – nie wystarczyło to jednak nawet na jedno ziarenko wiary. W porównaniu z nimi, my bylibyśmy zupełnie bez szans. A więc widocznie nie o taką wiarę chodzi, bo nikogo nie byłoby na nią stać. Nie ma być ona naturalnym osiągnięciem czy zasługą człowieka, lecz darem Bożym. Dopiero po Zesłaniu Ducha Świętego stała się ona udziałem Apostołów.

I na takiej samej zasadzie może być naszym udziałem. Bóg daje ją każdemu, kto chce.  Ale trzeba wyraźnie Bogu okazać swoją wolę przyjęcia daru wiary. Po prostu, człowiek musi zadecydować, że chce wiary, że potrzebuje Boga i Jego daru. Pierwszy impuls pochodzi zawsze od Boga i jest udziałem każdego, komu tylko przyjdzie do głowy choćby cień myśli o Bogu. Decydujące znaczenie ma wtedy nasza reakcja: jeśli odpowiemy pozytywnie, rozpocznie się proces przymnażania wiary; jeśli człowiek swoją decyzją odrzuci Boży dar, wtedy łaska wiary zmarnuje się, jak ziarno, które pada na skałę.

I dlatego człowiek ponosi odpowiedzialność za to, co zrobi z darem wiary: wykorzysta go czy zmarnuje. Jeśli wykorzysta, i to pierwsze ziarenko wiary zakorzeni się w jego sercu, rozpoczyna się proces ugruntowania i wzrostu wiary. W procesie tym najważniejsza jest modlitwa. I to w różnorakim znaczeniu: jako czytanie, rozważanie i studiowanie Słowa Bożego, jako osobista rozmowa z Bogiem, trwanie we wspólnocie modlitwy czyli uczestnictwo w zgromadzeniu eucharystycznym, ufne przedstawianie Mu swoich potrzeb, szczególnie w zakresie dóbr nadprzyrodzonych. Wejście na tę drogę pomnażania wiary jest obowiązkiem każdego wierzącego. W przeciwnym razie wiara – pozbawiona wzrostu i rozwoju – staje się martwa. Niestety, wielu chrześcijan trwa w stagnacji, poprzestając w zasadzie tylko na chrzcie i formalnych, pobożnościowych gestach. W dodatku wydaje się im, że to bardzo dużo, że i tak robią Panu Bogu wielką łaskę, że Bóg ani Kościół nie mają prawa wymagać niczego więcej, tylko cieszyć się z tego, co jest.

A może i my należymy do ich liczby? Może i nam wydaje się, że to Pan Bóg powinien biegać koło nas i dostosować się do naszych życzeń i rozmaitych „ale”, że to my możemy dyktować warunki, a Pan Bóg ma je spełnić, jeśli Mu na nas zależy? Warto się zastanowić, kto w naszym życiu jest ważniejszy: moje „ja” czy Bóg? Od tego zależy wszystko.

Twój Ksiądz!

Na nic dekady rządów komunistów, na nic liberalna demokracja i względny dobrobyt. Polacy nadal należą do Kościoła, chrzczą dzieci, śluby zawierają przed ołtarzem, a ludzie obojętni religijnie i niewierzący proszą o katolicki pogrzeb dla męża, żony, ojca, matki czy kogoś z rodziny, bo co powiedzą bliscy i znajomi? 

Antykatoliccy rewolucjoniści postanowili więc zmienić strategię z długiego marszu na wielki skok, co wskazuje, że grunt pali im się pod nogami. W ostatnich tygodniach obserwujemy wyraźne wzmożenie antyklerykalnych wątków w krajowej debacie publicznej. Polskojęzyczne portale – gdy brakuje im powodów do ataków na Kościół – posuwają się nawet do odgrzewania „starych kotletów” i przypominają sprawy sprzed kilku miesięcy i lat  (zwróćcie Państwo uwagę, że w doniesieniach często brakuje informacji o dacie wydarzenia). Zrobią wszystko, byle tylko uderzyć, obrzucić błotem – coś zawsze się przyczepi.

„Kłam, kłam, a zawsze coś z tego pozostanie” - ta stara Goebbelsowska zasada niemal króluje w wielu środkach społecznego przekazu. Najgorsze ma jednak dopiero nadejść, a próba obrzydzenia Polakom Wiary dokonać ma się nie tyle przez film, który – jak mówił jeden z najważniejszych antyklerykałów w historii: Włodzimierz Lenin – jest najważniejszą ze sztuk. 

Zwykle zaczynało się niewinnie – postępowi filozofowie krytykowali „ciemnotę kleru”, wąskie horyzonty, a Wiarę traktowali niczym zabobon. Intelektualiści sugerowali oczyszczenie duchowieństwa i całego Kościoła z błędów. I zawsze kończyło się tak samo. Historia nowożytnego antyklerykalizmu to historia zakrojonych na szeroką skalę ludobójstw, topienia, ścinania, profanacji cmentarzy i Najświętszego Sakramentu oraz prób łamania sumień. Ostrze nienawiści do Świętej Wiary w pierwszej kolejności kierowane było wobec katolickich kapłanów.

„Kiedy chce się zniszczyć religię, zaczyna się od ataków na kapłanów, bo tam, gdzie nie ma kapłana, nie ma już ofiary i religii” – mówił proboszcz z Ars, święty Jan Maria Vianney. Nie sposób odmówić mu racji. Gdy zabraknie kapłanów – nieważne, czy zostaną zamordowani, czy braknie nowych powołań wskutek zniszczenia obrazu księży – nie będzie szafarzy sakramentów, nie będzie Komunii Świętej ani spowiedzi. Gdzie swoją duszę oczyszczą stojący u progu wieczności, gdy w konfesjonale hulać będzie wiatr? Dziś ta sprawa interesuje jedynie część katolików, jednak historia zna również wielu antyklerykałów wzywających na łożu śmierci kapłana. Do niejednego z nich ksiądz zdążył. Jednak gdy duchownych zabraknie…?

Nienawiść do chrześcijan i antyklerykalizm nie są  „wynalazkiem” czasów nowożytnych. Już Pan Jezus zapowiadał, że wiernych Jego Nauce czekać będzie niezrozumienie, a nawet nienawiść świata oraz cierpienie, jednak „kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”.

Brutalną przemoc wobec wyznawców Chrystusa stosowali już starożytni Żydzi oraz poganie w czasach Imperium Rzymskiego. Prześladowania naszych braci w wierze cechowały nie tylko panowanie Nerona, ale nawet epokę tak oświeconego i rozfilozofowanego władcy, jakim był Marek Aureliusz. Rzymianie w pewnych okresach mordowali chrześcijan, ale agresja miała również charakter werbalny. Wyznawców Chrystusa oskarżano o straszne, a niekiedy absurdalne czyny. Niektóre z zarzutów dotyczyły sfery seksualnej – mimo, że spora część rzymskich elit z moralnością miała niewiele wspólnego. Jak to znajomo brzmi! Ileż razy słyszeliśmy z ust żyjących z n-tym partnerem „celebrytów”, jak to Kościół jest zły! Ileż razy zarzuty natury obyczajowej formułowali homoseksualiści, żyjący w związkach nieformalnych i żyjący jakby BOGA nie było!

Kościół przetrwał starożytne prześladowania oraz fale brutalnych oszczerstw. Wrogowie chrześcijaństwa wyciągnęli wnioski. Wszystkich uczniów Chrystusa zamordować nie sposób – można natomiast próbować zniszczyć ich dusze, zabierając kapłanów. To nowożytna strategia wrogów Kościoła!

W chwilach ataków na Kościół, los katolickiej wspólnoty, jeszcze bardziej niż dotychczas, spoczywa w rękach wierzących – kapłanów i świeckich. By przetrwać próbę potrzeba wewnętrznego oczyszczenia, poukładania relacji z Panem Bogiem, przylgnięcia do łask płynących z sakramentów i żarliwej modlitwy. Przyszłość Kościoła w Polsce zależy od nas! Pamiętajmy o tym, gdy spotkamy się z medialnymi atakami i społecznymi szykanami. Nie zapominajmy również, że „kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony”.

Widzimy „gołym okiem” – Kościół w Polsce nie pasuje do demokracji. Kościół Chrystusowy (Katolicyzm) i demokracja to systemy całkowicie niekompatybilne. Jak bowiem pogodzić Chrystusowy nakaz życia według ewangelicznej zasady: „Tak, tak – nie, nie; a co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5, 37) z fundamentalnym założeniem demokracji – relatywizmem? W demokracji „dobro i zło” zależy od decyzji parlamentu, a o etyce i moralności decyduje większość głosów. Czyż więc można się dziwić, że w takiej sytuacji zupełnie naturalnie kreuje się ona na substytut religii, by z czasem – nie mając żadnego racjonalnego uzasadnienia – przejąć funkcję religii sensu stricto?

Ks. Tadeusz - proboszcz

"Pamiętaj, abyś dzień święty święcił!" – nakazuje Bóg w trzecim przykazaniu Bożym. "W niedziele i święta we Mszy świętej pobożnie uczestniczyć!" – nakazuje Kościół święty w drugim przykazaniu kościelnym. "Świętowanie chrześcijańskiej niedzieli pozostaje kluczowym elementem chrześcijańskiej tożsamości" – stwierdza św. Jan Paweł II w Liście apostolskim „Dies Domini”.

Wydaje się jednak, że współczesny człowiek ma tyle rzeczy do zrobienia, tyle spraw do załatwienia, że nie może pozwolić sobie na świętowanie, na odpoczywanie. Dla współczesnego człowieka niedziela często jest jedynym dniem, w którym może on na przykład zrobić coś w domu czy dokonać zakupów. Przecież samo nic się nie zrobi!

A może to ziemia szybciej się kręci?

Nie, to ludzie ciągle za czymś gonią albo przed czymś uciekają; ciągle się gdzieś spieszą i na coś się spóźniają; ciągle o czymś marzą i czegoś szukają. Ale CZEGO?

To nie wydaje się istotne. Chodzi o to, żeby biec, żeby szukać, bo to oznacza, że jest jakiś cel, jakiś sens. Człowiek przecież musi mieć w życiu jakiś cel... Jakiś? Jakikolwiek? Owszem każdy bieg gdzieś i jakoś się zakończy, ale czy człowiekowi może być obojętne, gdzie i jak?

"Stworzyłeś nas ku sobie i niespokojne jest nasze serce, dopóki w Tobie nie spocznie" – powiedział św. Augustyn. Człowiek, który ciągle biegnie, ucieka przed tą właśnie podstawową prawdą: że jest stworzony. Zapomina, że we wszystkim zależy od swego Stwórcy, i – mnie-mając, że wszystko zależy od niego – ściga się z czasem, walczy z całym światem, zatraca siebie. Człowiek występuje przeciwko prawu Bożemu, bo ciągle ulega starej jak świat pokusie: by być jak Bóg. I "stwarza" niestworzone rzeczy, buntuje się przeciwko prawu naturalnemu, a więc i przeciwko sobie. I jest zmęczony, bardzo zmęczony. A jest jeszcze tyle spraw, które należałoby przypilnować, tyle rzeczy, które trzeba by zobaczyć... Nawet siedem dni w tygodniu nie wystarczy, bo doba ma za mało godzin, godzina ma za mało minut, minuta ma za mało sekund... Człowiek przepracowany nie bierze pod uwagę faktu, że w świecie istnieje określony porządek, że wszystko musi mieć swój czas, w tym również praca i odpoczynek. Nie zauważa on, że praca bez odpoczynku jest swoistym bałwochwalstwem i że jest po prostu nieefektywna, a nawet przynosi straty (na przykład na zdrowiu). Bo nie ma błogosławieństwa. "W niedzielę nikt się jeszcze nie dorobił" - mówi przysłowie ludowe. Troszczymy się i niepokoimy o wiele, a potrzeba tylko jednego (por. Łk 10,41-42). Stworzenie zatraca się poza swym Stwórcą, a w Nim wszystko odnajduje i posiada. Człowiek może odejść od swego Stwórcy i zatracić się poza Nim, ale może też w Nim (i tylko w Nim) się odnaleźć, odnaleźć samego siebie.

Bóg nakazał nam święcić dzień siódmy, bo i On "odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie" (Rdz 2,2). Ponadto Bóg "pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając" (Rdz 2,3). Można by dalej argumentować zasadność świętowania niedzieli i konieczność odpoczywania, ale po co, skoro uczynił to - w sposób niedościgły – Ojciec Święty Jan Paweł II we wspomnianym wyżej Liście apostolskim Dies Domini. Ilu z nas przeczytało ten wspaniały dokument...?

Człowiekowi, który rozumie i uznaje konieczność świętowania Dnia Pańskiego, pozostaje tylko świętowanie tego dnia. Jakże czekają na niedzielę ci, którzy umieją się nią cieszyć! Nareszcie można zatrzymać codzienność, odpocząć, pobyć w domu, cieszyć się obecnością najbliższych! Można (nie tylko trzeba) wspólnie z nimi pójść na braterskie spotkanie, jakim jest Msza święta w kościele parafialnym, i tam spotkać się – "namacalnie" – z Chrystusem, który jest naszym Stwórcą i Zbawicielem. Dzisiaj wielu ludzi po prostu nie wie, że niedziela może być pięknym dniem, ofiarowanym Bogu i najbliższym. I sobie. Ale z pewnością będzie o tym wiedziała dziewczynka, którą mamusia i tatuś co tydzień prowadzą za rączkę do kościoła. Tam może ona - wraz z innymi dziećmi - słuchać o Panu Jezusie, który przyszedł na ziemię po to, aby wszyscy ludzie mogli pójść do nieba, gdzie będą wiecznie świętować, czyli bawić się i cieszyć.

Anna Matusiak
Magazyn SALWATOR