Pogrzeb katolicki w Parafii!

W związku z informację jednej z firm pogrzebowych naszego miasta - „załatwiamy za Was wszelkie formalności w biurze parafialnym, nie musicie iść osobiście”, co jest wprowadzaniem w błąd ludzi i brakiem znajomości przepisów kościelnych - podaję zasady przygotowania pogrzebu! Zasada „nieznajomość prawa szkodzi” oznacza, że każdy musi przestrzegać obowiązujących przepisów, nawet jeśli ich nie zna lub nie rozumie. Zasada ta wywodzi się z prawa rzymskiego i jest znana pod łacińską nazwą "ignorantia iuris nocet lub ignorantia legis non excusat"!

Pogrzeb katolicki:

O śmierci parafianina należy powiadomić Księdza Proboszcza Parafii, do której należał zmarły, aby odnotować ten fakt w parafialnej księdze zgonów oraz ustalić miejsce i termin liturgii pogrzebowej. Fakt przynależności parafialnej jest związany z miejscem zamieszkania i musi być odnotowany w kartotece parafialnej. Nie ma czegoś, co można by nazwać – „domniemaniem zamieszkania”. W przypadku zmarłych, którzy mieszkali poza parafią, konieczna jest pisemna zgoda na pogrzeb z parafii miejsca zamieszkania oraz opinia Ks. Proboszcza zamieszkania.

Fakt zgłoszenia pogrzebu należy do rodziny zmarłego i to z rodziną ustala się termin, w porozumieniu z wybraną firmą do obsługi pogrzebu. W żaden sposób nie jest to przywilejem i zadaniem firmy pogrzebowej.  

Dokumenty niezbędne do Pogrzebu Katolickiego:
a) akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego
b) zaświadczenie o przyjęciu Sakramentu Chorych wydane przez kapelana szpitala

Miejsce grobu na cmentarzach ustala się z ich administratorem.

Do liturgii za zmarłego należy Msza św. pogrzebowa odprawiana w ramach pogrzebu w kościele parafialnym. We Mszy św. uczestniczy rodzina w sposób pełny, tzn. przyjmując Komunię św., przystępując dzień wcześniej do spowiedzi św. Decyzja o odprawieniu Mszy św. pogrzebowej lub jej odmowie należy do Ks. Proboszcza, bowiem nie każdemu przysługuje prawo pogrzebu katolickiego i odprawienia Mszy św. pogrzebowej. 

Dokumenty i Statuty Synodu Archidiecezji Poznańskiej obowiązujące od 1 stycznia 2009r.

612. – § 1. Wierni mają prawo do pogrzebu katolickiego (KPK, kan. 1176 § 1).

            § 2. Pogrzeb katolicki, w którym Kościół wyprasza duchową pomoc zmarłym i okazuje szacunek ich doczesnym szczątkom, a równocześnie niesie żywym pociechę, należy odprawiać z zachowaniem przepisów liturgicznych (KPK, kan. 1176 § 2).

613. – § 1. W prawie do pogrzebu katolickiego katechumeni są zrównani z wiernymi.

614. – § 1. Kościół zaleca pochówek ciał do ziemi, nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została ona wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej (KPK, kan. 1176 § 3).

            § 2. Pochówku ciała osoby zmarłej lub jej prochów umieszczonych w urnie dokonuje się podczas ceremonii pogrzebowej celebrowanej zgodnie z przepisami liturgicznymi. Duszpasterze nie powinni uczestniczyć w rozsypywaniu spopielonych resztek ciała ludzkiego.

616. - Zgodnie z kanonem 1184 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego pogrzebu katolickiego winni być pozbawieni: notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy (KPK, kan. 751); osoby, które wybrały spalenie swego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej, np. dla zamanifestowania swojej niewiary w zmartwychwstanie lub życie wieczne, inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać prawa do pogrzebu katolickiego bez publicznego zgorszenia wiernych.

617. - Osoby, które dopuściły się apostazji, herezji lub schizmy, postawiły siebie poza Kościołem nie mają prawa do katolickiego pogrzebu (np. katolicy, którzy przeszli do innego wyznania lub sekty). Jednakże notoryczny brak przystępowania do sakramentów Kościoła (spowiedź, Eucharystia) nie jest jeszcze wystarczającym dowodem apostazji. W takiej sytuacji duszpasterz powinien przy nadarzającej się okazji upewnić się, czy osoba zachowująca się w ten sposób rzeczywiście odeszła od katolickiej wiary i Kościoła. W przypadku upewnienia się, fakt ten winien odnotować w kartotece parafialnej lub jeszcze lepiej – sporządzić dokument podpisany przez zainteresowaną osobę. Bez takiego upewnienia się duszpasterz nie ma prawa odmówić pogrzebu. Duszpasterz może jednak – przez np. mniej okazałą ceremonię pogrzebową – zaznaczyć dezaprobatę Kościoła wobec osób, które w sposób stały nie uczestniczyły w życiu sakramentalnym.

618. – § 1. Samobójcę, który przed zamachem na własne życie był powodem publicznego zgorszenia, należy traktować jako jawnogrzesznika. W takiej sytuacji – zgodnie z kanonem 1184 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego – należy odmówić mu pogrzebu katolickiego lub przynajmniej ograniczyć uroczyste sprawowanie samej ceremonii pogrzebowej. Należy uczynić tak nie dlatego, że dana osoba popełniła samobójstwo, ale dlatego, że jej życie było przeciwne duchowi chrześcijańskiemu i że jej oddalenie od Kościoła trwało aż do śmierci.

§ 2. Niekiedy zgorszenie wywoływane za życia przez samobójcę polegało na notorycznym nadużywaniu alkoholu. Ani samobójstwo, będące efektem zaburzenia psychicznego, ani alkoholizm, który jest także chorobą, nie mogą być motywem odmowy pogrzebu katolickiego.

619. - Za „jawnych grzeszników” należy uważać również osoby żyjące w związkach niesakramentalnych. Jednak w takim przypadku, na ewentualną odmowę pogrzebu katolickiego winny złożyć się jeszcze inne, dodatkowe okoliczności (np. stałe niepraktykowanie mimo takich możliwości, nieprzyjmowanie kolędy, nieposyłanie dzieci na lekcje religii).

620. - Zgodnie z kanonem 1184 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego, pogrzebu katolickiego odmawia się tylko wtedy, gdy dana osoba nie wyraziła przed śmiercią prośby o posługę kapłańską lub nie okazała żadnych oznak pokuty (ucałowanie krzyża, wzbudzenie aktu żalu, uczynienie znaku krzyża itp.)

621. - Pozbawienie pogrzebu katolickiego wiąże się z odmową odprawienia Mszy św. pogrzebowej (KPK, kan. 1185). Nie oznacza to jednak, że za tego zmarłego nie wolno odprawiać Mszy św. w ogóle.

622. - Odmowa pogrzebu katolickiego nie może wiązać się z odmową miejsca pochówku na cmentarzu w miejscowości, gdzie istnieje tylko katolicki cmentarz parafialny. W takiej sytuacji zarządca katolickiego cmentarza parafialnego nie może zabronić pogrzebu na tym cmentarzu według innych obrzędów religijnych lub świeckich.

623. - Gdyby w sprawie odprawienia katolickiego pogrzebu zaistniała jakaś wątpliwość, należy się zwrócić do Kurii Metropolitalnej, a następnie dostosować się do jej decyzji (KPK, kan. 1184 § 2).